Nieważność umowy CHF z Bankiem Millennium z 2008 roku
Sąd Okręgowy w Warszawie 22 września 2026 r. ustalił nieważność umowy kredytu hipotecznego powiązanej z frankiem szwajcarskim, zawartej z Bankiem Millennium S.A. Rozstrzygnięcie zapadło w sprawie XXVIII C 21972/22.
Umowa kredytowa z 2008 roku
Spór dotyczył umowy kredytu hipotecznego nr KH/5305/05/2008 z 25 czerwca 2008 r. W sentencji sąd ustalił jej nieważność.
W sentencji użyto określenia nieważności umowy. Poniżej wyjaśniamy jego znaczenie oraz relację do ustalenia nieistnienia stosunku prawnego, spotykanego w innych wyrokach kredytowych.
Kwota zasądzona od Banku Millennium
Sąd zasądził na rzecz kredytobiorcy 79 514,62 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 18 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty. Zasądził również 11 800 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Nieważność umowy i nieistnienie stosunku prawnego
Nieważność odnosi się do samej umowy i jej zdolności do wywołania skutków prawnych. Nieistnienie stosunku prawnego opisuje natomiast skutek po stronie relacji między bankiem a kredytobiorcą: strony nie są związane stosunkiem kredytu wynikającym z tej umowy. Jeżeli przyczyną nieistnienia tego stosunku jest nieważność umowy, oba sformułowania ujmują ten sam problem z dwóch perspektyw.
Różnica nie oznacza zatem, że kredytobiorca uzyskujący ustalenie nieważności otrzymuje z samego tego powodu silniejszą ochronę niż osoba, wobec której sąd ustalił nieistnienie stosunku kredytu. Znaczenie ma pełna treść sentencji, objęta nią umowa oraz rozstrzygnięcia dotyczące pieniędzy. Nie można porównywać skutków wyłącznie na podstawie jednego określenia.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z 25 listopada 2025 r., I CSK 2588/24, wyjaśnił, że w praktyce orzeczniczej ustalenie nieważności bywa skrótowym sposobem określenia nieistnienia stosunku prawnego mającego wynikać z umowy. W sprawie XXVIII C 21972/22 sąd użył sformułowania o nieważności. W sprawie III C 2944/24, dotyczącej umowy z 2006 r., ustalił nieistnienie stosunku prawnego. Sama różnica językowa nie dowodzi odmiennej oceny skuteczności tych umów.
Dlaczego ustalenie dotyczące umowy nie zastępuje zapłaty
Punkt ustalający nieważność określa sytuację prawną stron. Punkt zasądzający pieniądze rozstrzyga natomiast o konkretnym roszczeniu kredytobiorcy. W tej sprawie sąd połączył oba rodzaje rozstrzygnięcia: ustalił nieważność umowy i zasądził 79 514,62 zł z odsetkami.
Sama nieważność nie oznacza, że każda kwota związana z kredytem została już rozliczona w jednym postępowaniu. Zwrot świadczeń i rozliczenie wypłaconego kapitału to zagadnienia, które trzeba oceniać w świetle żądań oraz sytuacji stron. Sąd Najwyższy w uchwale z 16 lutego 2021 r., III CZP 11/20, wskazał na odrębność roszczenia kredytobiorcy o zwrot spłat od roszczenia banku o zwrot wypłaconego kapitału. Kwoty zasądzonej klientowi nie należy więc przedstawiać jako automatycznego umorzenia kapitału.
Czym nieważność różni się od zmiany warunków kredytu
Ustalenie nieważności całej umowy nie jest tym samym co pozostawienie jej w mocy po usunięciu części postanowień. Ten drugi wariant, potocznie nazywany odfrankowieniem, zakłada dalsze obowiązywanie umowy w zmienionym zakresie. Omawiany wyrok stwierdza nieważność umowy, a nie jedynie zmianę sposobu obliczania rat.
Nie jest to również wypowiedzenie umowy. Sąd rozstrzyga o jej ważności, zamiast oznaczać datę zakończenia prawidłowo istniejącego stosunku kredytu wskutek wypowiedzenia. Te pojęcia opisują różne sytuacje i nie powinny być stosowane w omówieniu zamiennie.
Jak odczytać finansowy wynik tej sprawy
Kwota 79 514,62 zł jest świadczeniem zasądzonym od Banku Millennium. Odsetki od niej naliczane są od 18 stycznia 2025 r. do dnia zapłaty. Dodatkowo sąd zasądził 11 800 zł zwrotu kosztów procesu. Koszty te stanowią osobną pozycję, więc nie należy przedstawiać ich jako części rat podlegających zwrotowi.
Dla oceny wyroku istotne jest połączenie tych danych z punktem dotyczącym nieważności. Opis pozwala zobaczyć zarówno wynik sporu o umowę, jak i zakres zasądzonej zapłaty. Pełną treść poszczególnych punktów zawiera skan orzeczenia dostępny w bazie.
Co wynika z tego rozstrzygnięcia
Wyrok dotyczy jednej umowy zawartej w 2008 r. i roszczeń rozpoznanych w tej sprawie. Nie pozwala samodzielnie przesądzić wyniku sporu dotyczącego innej umowy; potrzebna jest ocena jej treści i przebiegu rozliczeń.
Zobacz metrykę i skan wyroku XXVIII C 21972/22.
Podstawy prawne omówienia
Postanowienie Sądu Najwyższego z 25 listopada 2025 r. I CSK 2588/24
Uchwała Sądu Najwyższego III CZP 11/20
